In een herfstseizoen, kwam mijn jongste dochter met het verlangen een harpconcert bij te wonen in stad Leuven. Dit concert zou doorgaan eind oktober. Ik stemde toe om mee te gaan. Cheyenne reserveerde die kaarten via haar juf van harp in muziekschool, die reclame maakte voor dit buitengewoon prachtig concert; ‘Xavier de Maistre’.
Deze uitvoering was te beluisteren in het conservatorium van Leuven zelf.
De dag erop was er nog iets te doen in Leuven: een ‘meeting’ met gelovigen op 1 november, zoals elk jaar wordt georganiseerd door PVJ (Pinksteren Jongeren Vlaanderen) met een lof-prijsteam.
We waren van plan met de auto te gaan. Alleen, ik heb een hekel om in auto te rijden wanneer ik langs Brussel moet rijden of door Brussel. Keer op keer rij ik stad Brussel in en dit tot mijn frustratie. Want vanaf ik het bord zie met ‘Zaventem’, terwijl ik mijn GPS volg, denk ik aan het vliegveld. En wanneer ik dan aan vliegtuigen denk, dan denk ik bij mezelf -terwijl GPS toont langs daar te rijden- ‘Hehe, ik moet niet in het vliegveld zijn.’ Dan neem ik de eerste baan links naast de aangewezen richting om langs Zaventem te rijden. Voor ik het weet rijd ik dan in tunnels rond te Brussel. Geraak daar maar eens uit wanneer ze aan de wegen werken!
Maar ik had voor deze keer er iets op gevonden om naar Leuven te rijden! En ik had Brussel zelfs niet nodig! Ik zocht op voorhand uit waar we moesten zijn via ‘mappy, routeplanner’ en printte mijn gegevens uit, mocht ik zonder GPS vallen. Want het idee zelf om richting Brussel te rijden … dat was balen!
Met deze gedachte, een gevoel van controle en veiligheid te creëren, printte ik ook de adressen uit voor het concert op 31 oktober en de ontmoeting dat jaarlijks georganiseerd werd op 1 november door organisatie PVJ.
Ik boekte een hotelkamer en alles bij alles was ik vol lof van mezelf dit goed georganiseerd te hebben.
We vertrokken naar Leuven. Als eerste stopplaats, het hotel zelf.
Aangekomen in Leuvense stad, parkeerde ik ergens de auto. We checkten we in, betaalden onze kamer en namen onze sleutels in ontvangst om te overnachten. We kregen een ondergrondse parkeerplaats toegewezen van hotel zelf.
Na het ondergronds parkeren namen we onze koffers uit, liepen we naar onze kamer en ik haalde mijn ‘mappy-blaadjes’ uit mijn handtas.
Ik stelde mijn dochter voor om eerst iets te gaan eten dan te voet naar het conservatorium te gaan. Volgens de berekeningen van wat ik had afgeprint thuis, was het maar een klein half uurtje stappen. Daarbij zouden we nog een half uur ruim de tijd hebben om naar het toilet te gaan, of rond te neuzen in het conservatorium zelf…. Heerlijk, hoe alles op wieltjes loopt!
Wat moest uitlopen op een heerlijke avondwandeling liep uit tot een rampzalig moment voor mijn dochter! Na een half uur stappen en het straatplan te volgen moesten we er eigenlijk al zijn. Het was al pikdonker. We kwamen aan een groot park . Het was een open grasveld met in het midden een weggetje van beton, versierd met lantaarns. Aan de rand van het park stonden bomen, en aan de rechterhoek was een abdij te zien.
Het groot gebouw met grote lange muren en vensters en waar je studenten ziet rondlopen en een piano ziet staan en was nergens te bespeuren. We zagen enkele pubers het park doorkruisen op hun fiets ja, en een wandelaar met hond. Aan de abdij zagen een licht uit de deuropening schijnen en een man die heen en weer loopt met dozen in zijn handen om in de bestelwagen te plaatsen.
Ik vroeg mijn dochter of ze geen toestroom van mensen zag, want misschien lag het conservatorium achter het park… Ze kreeg het! Ik zag haar frustratie en kon haar gedachten wel proeven wat ze op dit moment van me dacht. Na heen en weer te lopen en twijfelen om terug te keren naar het hotel en dan de auto te nemen, vroeg mijn dochter: “Mama, vraag het aan die man bij die bestelwagen waar we naartoe moeten gaan.”
Ik dacht eerst: ‘Pff, ik moet het nog vragen ook en ik doe dat voor haar! Kan ze het zelf niet vragen?’ Ik werd ongemakkelijk zo mijn dochter teleurgesteld te zien. Haar manier van denken; ‘Mijn ma heeft het alweer eens gedaan!’ kon ik ruiken! Nog een half uur, en het concert begint …jah … dat zag er niet goed uit! Mijn ‘plan’ was geen goed plan… had ik maar de auto genomen!
Ik richtte mijn gedachten op De Heilige Geest van God en sprak in mijn hart: “ Heilige Geest, ik heb het weer eens gefikst. Ik reken op U dat het goedkomt. U wist op voorhand dat dit zou gebeuren. Ik doe beroep op U om alles op te lossen. U moet ons helpen Here!”
Ik liep naar de man toe en vroeg hem of hij me kon helpen waar we naartoe moesten wandelen. In kort vertelde ik hem dat we van plan waren naar een harpconcert te gaan in het conservatorium maar dit tot frustratie van mijn dochter heb ik blijkbaar een verkeerde straatnaam ingetikt om zo de route te volgen. Die man riep zijn vrouw bij hem, die binnen met iets bezig was. Al snel kwamen we tot de conclusie dat het conservatorium aan de andere kant van Leuven gelegen ligt. De vrouw zei dat we een uur moesten stappen om op onze bestemming te geraken. In tussen keek mijn dochter naar haar GSM en zei; “mama, nog 20 minuten! Wij gaan te laat zijn!” Ik bedankte de mensen voor hun uitleg en we stapten hopend dat God het oplost. Want misschien is er vertraging en kunnen we daardoor toch nog het concert bijwonen.
Vanbinnen in mijn hart kwam er een geweldige zoete rust. Zo rustgevend dat ik wist, God is aan het werk! Die rust van mijn Vader die me liet weten; “Maaike, ik los het op, ik ken je door en door en daardoor ben ik voorzien op die dingen. Geweldig wat IK voor jullie kan doen!”
Nog geen half minuut later kwam die man aangelopen en hij stelde voor om ons te brengen tot waar we moesten zijn. Hij had naast zijn bestelwagen ook nog een klein autootje staan aan straat van zijn vrouw. Hij is wijnboer en er was slecht verkoop, de mensen waren al weg. Wauw! Wie had dat gedacht?
We stemden in, op zijn verzoek. Dat is iets wat ik nooit zou doen, met een vreemde meegaan. Maar door die rust vanbinnen wist ik dat het goed zat. We stapten in zijn autootje. Onderweg stopte hij af en toe om aan een deur te bellen, om te vragen welke richting we uit moesten gaan. Want deze man was ook niet van Leuven en had geen GPS bij hem in de auto om te tonen waar hij rijden moest. ‘Glorie voor God!’ Iemand wist waar we moesten rijden. Eén minuut voor tijd, wist hij ons af te zetten aan het conservatorium. Het was net geen 20 uur! Ik vroeg mijn schuld en ik hoefde niets te betalen, gewoon reclame maken voor zijn wijn en dat was alles. Ik bedankte de man voor zijn enthousiasme dat hij ons te hulp schoot en we renden het gebouw van het conservatorium binnen.
Eens binnen, zagen we massa volk. De deuren waren nog steeds gesloten. We konden onze ticket afhalen aan de balie waarvoor we gereserveerd hadden. En precies op tijd gingen de deuren open om het concert bij te wonen. We namen plaats en genoten van het concert.
Wat een getuigenis voor mijn dochter! De Here weet precies hoe we in elkaar zitten, wat we nodig hebben en hoe Hij ons zal helpen uit onze noden. Mijn God toonde Zijn geweldige lieve hart voor mijn dochter, dit als getuigenis wanneer er iets is, ze altijd naar Hem toe mag rennen. Hij lost het op voor jou en mij; Hij houdt ervan om voor ons te werken. Dat is Zijn Koninkrijk in kracht, door het volbracht werk van Jezus toen Hij riep: “Het is volbracht!” Al deze voorzieningen voor ons leven, wauw! Niet alleen onze zonden en ziekten, lasten en vloeken, heeft Hij op Zich genomen, maar ook al het andere. We mogen genieten van wat Hij ons te bieden heeft.
Hij is een super geweldige God die echt in alles voorziet. Ik koos om beroep te doen op God en zo naar Hem toe te gaan, niet om stressend rond te lopen. God werkt graa voor ons. Want wanneer je Hem laat werken en je ogen zijn op Hem gericht, laat God graag Zijn Glorie zien. Hij wil niet dat je een concert mist, omwille van het talent dat Hij in die harpist heeft gelegd. Hij heeft gezorgd dat we dit konden bijwonen. Wanneer we de vingertoppen ‘Xavier de Maistre’ over de snaren van zijn harp zagen dansen in opgaande en neergaande bewegingen en die harpklanken zo diep voelden gaan tot in merg en been, dat je volkomen tot rust kwam, verheerlijkten we God de Vader door ervan te genieten. Wat een geweldige God! Om terug bij het hotel te geraken hadden we iemand gevonden die ons daar kon afzetten.
Wat een God! Wat een Vriend!
artlupin73maaikelamsensdotnet 