-
MTB
Enkele jaren geleden spaarde ik voor een mountainbike in goede staat. De prijsklasse was haalbaar. Het was één van de betere fietsen dat ik kon aanschaffen. Toen mijn tante Christine nog leefde reden we graag kilometers, vooral landelijk. Het was een plezier om met haar te rijden. Waar we ook uitkwamen of reden, we geraakten altijd thuis terug. Een rit alleen is minder motiverend. Dan schep ik genoegen met een 16-tal km. Ik kon (nog steeds) gemakkelijk een snelheid uit halen van 40 a 45 km per uur met die mountainbike. Met een gewone fiets kon ik zo’n snelheid niet aan.
Op een donderdagavond voor het slapengaan, was ik van plan mijn mountainbike binnen te zetten die aan mijn voorgevel stond van mijn huis (rijenhuis). Op dat moment, toen ik naar mijn fiets liep, zag ik dat de buren karton en papier buiten hadden gezet voor de vuilniskar. Het schoot in mijn gedachten ook eerst mijn karton en papier buiten te zetten alvorens ik de fiets in de gang zette. Intussen had ik het fietsslot al open en liep naar binnen. Ik haalde papier en karton uit het kotje, plaatste dit op de stoep, liep naar binnen en sloot de deur.
’s Anderendaags, vrijdagmorgen, toen ik uit de veren kwam, de trap afliep, de gang, de woonkamer en keuken voorbij liep om in badkamer te gaan, merkte ik dat er iets veranderd was. Er was iets te kort in huis, iets dat ik miste. Toen ik terug in mijn woonkamer stond, goed aan het nadenken was wat er mis zou zijn, zag ik mijn fietsslot op tafel liggen. Ik keek snel buiten. Mijn fiets stond er niet meer. Het drong tot me door dat mijn fiets gestolen was! Deze morgen nog ben ik naar het politie bureau gegaan met een foto van mijn mountainbike en mijn fiets aangegeven voor diefstal.
De politie van Roeselare noteerde alles en ik kon naar huis. Deze namiddag ging ik naar de kunstacademie. Ik volgde lessen schilderkunst. De eerste 4 lesuren had ik schilderklas bij Kristof Denys, de andere 4 lesuren had ik schilderklas bij Geert Monteyne. Het was in de schilderklas van Geert dat alles tot me doordrong. Mijn mooie fiets … weg! Maar langs de andere kant had ik vertrouwen op de Here mijn God. Hij zal mijn fiets terug bezorgen! Iedereen kan eens vergissen of onoplettend of verstrooid zijn. Het is menselijk.
Een medestudent van mijn klas vroeg hoe het met me was; Olga is haar naam. Ze is altijd vriendelijk en spontaan om een ‘klapke’ te doen. Ik heb ze graag. Ze is een getalenteerde artiste. Wanneer ze iets op doek zet, blijf je daar naar kijken. Ik zei haar dat mijn fiets gestolen was en dat ik het aangegeven had aan de politie. “Ik heb mijn fiets vergeten te sluiten en s’ anderendaags stond ze er niet meer.” “O” zegt Olga, “je fiets Maaike, eerst je auto en nu je fiets. Dan moet er echt wel iets mis zijn he.” (mijn auto werd ‘perte totale’ verklaard een week daarvoor) Ik antwoordde daar op dat ik zeer gelovig ben, en dat ik geloof dat God me deze fiets wel zal terug bezorgen. Ik had vertrouwen en geloof in mijn uitspraak dat dit goed ging komen. Ze zei dat ik haar een foto mocht opsturen (via facebook), ze ook zou uitkijken naar mijn fiets.
De week erop, in klas van Geert terug, kwam Olga naar me toe, benieuwd naar de toestand van zaken. “Heb je al je fiets terug?” Ja zei ik. Ze keek verwonderd toe. Ik vertelde haar dat politie zaterdagnamiddag mij opbelde. “Ze hebben mijn fiets terug gevonden. Dit zou gaan om een ‘niet onbekende voor het gerecht’, een jonge man van 21 jaar. Hij viel op toen hij langs de rijksweg reed omdat die fiets ‘te mooi was om waar te zijn’. Die fiets zag er iets te schoon uit voor hem. Om deze redenen deden ze hem stoppen. Ze vroegen hem vanwaar hij die fiets had. Hij kon geen goed antwoord geven. Na een check-up kon de politie waarnemen dat deze fiets gestolen was en ook mijn fiets was.”
Ik geloof dat wanneer er iets gebeurt, en je rekent op God, en gelooft in wat je uitspreekt, geen zorgen in maakt, dat alles goed komt. Had ik die fiets niet terug, dan wist ik dat ik iets anders voor in de plaats zou krijgen die beter is. Zo ken ik mijn God; Hij is mijn Abba Vader, Hij lost mijn situaties op.