Maand: augustus 2016

Artrose

Van kinds af aan volgde ik muziekschool. Ik kon genieten van de lessen dwarsfluit van meester Filip Deblieck, altsax van meester Willy Demey en barokblokfluit van juffrouw Astrid Casteels (tenor – alt – sopraan – sopranino).

Sinds ik niet meer school liep en ging werken, een gezin stichtte, was er geen verlangen meer om klassiek muziekschool te volgen. Maar ik oefende af en toe nog wel muziek thuis. Mijn interesse ging meer uit naar zangtechniek en muziek componeren met de computer, in de popmuziekschool zelf. Mijn oudste dochter heeft er drumlessen gevolgd, terwijl mijn jongste dochter harp volgde en tenorsax in de klassieke muziekschool. Toen ze uitgroeiden tot adolescenten heb ik het verlangen terug gekregen om naar de klassieke muziekschool te gaan en gitaarlessen te nemen. Want van kinds af aan leerde ik enkele akkoorden spelen en ik wou net dat ‘iets meer’ aanleren. Gitaar spelen is niet echt moeilijk op basis van akkoorden. Maar klassieke gitaar spelen, op zichtlezen van noten en ritmes … dat was een uitdaging! De romance voor gitaar bloeide open. Ik voelde passie vanbinnen om serenades spelen te spelen, blues en jazz stijlen, Spaanse stukken muziek…

Tussen de late zomer en vroege herfstdagen in kreeg ik een beklemmende pijn in mijn linker pols. Ik volgde toen al 3 jaar les. Deze druk van pijn in mijn pols verslechterde. Eerst waren het kleine ontstekingen die opkwamen en dan weer verdwijnen. Door gitaar te spelen was dit echter voelbaarder aan het worden met de dag. Ik kreeg les van meester Karel Vercruysse en deelde dit lesuur met een ander student. Dat was op een maandagnamiddag.

Terwijl we wachtten op onze leraar zei ik tegen hem, dat ik pijn had in mijn linker pols en het gitaar spelen niet echt lukte. Eerst dacht ik dat dit te maken had met het nemen van bepaalde grepen en bepaalde vingerzettingen. Maar ieder week had ik er meer last van en gitaar spelen lukte niet meer goed. Deze pijn was stekend en beklemmend. De student zei dat hij er ook last van had maar ‘nu niet meer’. Hij vertelde dat hij artrose had en er medicatie voor nam. Toen er nog 2 weken voorbij gingen, was de pijn heel erg in mijn pols! Deze pijn straalde uit tot in mijn handsbeentjes. Het was net krokusvakantie en slapen lukte niet meer goed. Ik bad er voor en sprak tegen mijn pols dat de pijn mijn pols moest verlaten in Jezus’ Naam! Dit hielp niet precies maar ik gaf niet op. Na een beperkte slaap te hebben gehad, drong het nog niet echt door wat ik had. Ik kon met moeite nog gitaar oefenen. Mijn hand was blauw en ik liep al enkele dagen rond met een windel om mijn pols. Op die manier oefende ik wat tegendruk uit om de pijn was minder voelbaar te maken. Ik wou helemaal niet naar de dokter gaan omdat ik wist dat het antwoord in Jezus lag en Hij lost dat op voor mij.

De volgende nacht was echter zeer belastend! Ik huilde van de pijn en plotseling drong het tot me door dat ik artrose had. Ik herinnerde me het gesprek met de student en wat ik op school had geleerd over ziekten. Ik moet de symptomen niet aanpakken, maar de oorzaak! Als de oorzaak aangepakt wordt zullen de symptomen verdwijnen. Door deze beklemmende en stekende pijn in mijn pols dat uitstraalde over heel mijn hand sprak ik met nog meer gezag dan de nacht ervoor. Ik begon er boos op te maken. Terwijl ik met mijn rechterhand drukte op de plaats van pijn sprak ik: “In de Naam van Jezus, Artrose verlaat mijn pols!” Ik sprak dit tot 3 maal toe. Door die pijn kon ik me ook alleen maar op die plaats richten en daar kracht aan geven in geloof dat artrose mij verlaat.

Ik heb altijd geloofd dat Jezus 2000 jaar geleden mijn ziekten op Zijn lichaam heeft gelegd en daarmee is gestorven. – God nam afstand van Zijn Zoon omdat Hij tot zonde werd gerekend met onze zonden, terwijl Hij zelf geen nooit zondigde. Jezus was de losprijs voor allen om de relatie tussen God en de mens te herstellen. Na drie dagen wekte God Jezus op uit de doden. God rekende Jezus onze zonden niet meer toe. Toen God Jezus uit de doden opwekte liet Hij alles, waarvoor Hij stierf, achter in het graf. – Dat is de kracht van mijn genezing. Jezus bloed dat vergoten werd, was onder andere om mij te genezen. Joepie! Jezus heeft de sleutels van het dodenrijk en heeft daarmee satan onttroond. Satan had geen macht om Jezus in het dodenrijk te houden. Daarom is Pasen zo belangrijk en vieren we de overwinning van Jezus. God heeft Zijn Zoon Jezus naar de wereld gezonden, om ons vrij te maken van zonde en de relatie met onze Hemelse Vader te herstellen. Doordat we van zonde vrij zijn gemaakt heeft satan geen aanspraak meer op ons. Dan ontvangen we genezingen en bevrijdingen en Gods liefde is voelbaar in ons leven. Wie Jezus’ genade accepteert, accepteert ook Zijn liefde. Wij zijn niet geschapen om af te zien! Jezus kwam om leven te geven. Hij werd ons lammetje opdat wij mogen zijn als leeuwen! Wij mogen mederegeren over de dood met Jezus als onze Koning. Wat een genade! Wat een autoriteit dat we gekregen hebben! Amen!

Dus, ik stuurde in Jezus naam de artrose waar hij behoorde te zijn. Heel geconcentreerd op plaats waar de pijn zo heftig was, drukte ik 3 minuten lang met mijn rechterhand op de plaats van pijn in mijn linkerhand. Dan liet ik het los. Verwonderlijk! De ontsteking was weg! Helemaal weg! De pijn van de ontsteking was nog voelbaar maar na 2 dagen was ik daar ook van verlost!. Ik voelde de genezing in mijn pols en hand. Prijs de Heer! Ik dankte de Here en had eindelijk een goede nachtrust. Van artrose was helemaal geen sprake meer! Vanaf toen ben ik nog meer gaan lofprijzen met mijn gitaar. God is goed!

 

Noodgedwongen moest ik stoppen met mijn verpleegopleiding. Studeren lukte niet meer, en mijn gedrag om te functioneren was ook niet alles. Ik schommelde van een burn-out naar heel wat relationele en psychische problemen. Mijn scheiding was uitgedraaid op een wraakscheiding waar kinderen er de dupe van waren. Gelukkig hebben we de strijdbijl kunnen begraven. God zij dank! In die periode hadden onze kinderen het moeilijk. Hun wereld stortte ineen.  Mijn oudste dochter heeft autisme en dat maakte het net zo moeilijk voor haar in puberteit. Ze had zelfmoordgedachten en een depressie erbovenop. Ze kon die problemen niet aan. Onze jongste dochter kon haar gevoelens goed verbergen. Ze leed er ook heel erg onder.

Het was een maand in augustus. Ik werkte in het ziekenhuis als 3^de jaar studente verpleegkunde, afdeling nierdialyse. Dit was een moeilijke periode. Ik functioneerde niet op niveau dat ik moest presteren. Mijn gedachten waren bij mijn kinderen en hun ellende, hun verwerking… Ik zag overal ellende en het ziekenhuis was daar geen ideale plaats voor om nog eens met ellende van mensen te geconfronteerd te worden, terwijl je zelf nood had aan geestelijke en relationele zorg.

De avond toen alles begon, sliep mijn jongste dochter bij oma en de oudste bij mij thuis. Het was op een maandagavond. Ik was me van geen kwaad bewust: Om 20 uur zei ze tegen me een wandeling te maken en om 21 uur was ze al terug. Ze kwam naast me zitten in de sofa. Ik keek haar aan en vroeg, of er iets scheelde. Ze kon met mij altijd over alles en nog wat praten. Maar sinds de scheiding leefde ze in een wereld van onbegrip. Haar noodkreet was om geen pijn meer te voelen. Ze wou ervan verlost worden.

Haar ogen zagen er iets anders uit en uit haar gedrag kon ik afleiden dat ze iets ingenomen kon hebben. Ik vroeg haar nog of ze iets heeft ingenomen, een drug of zo, maar ze antwoordde zei van niet. Tussen 22 u en 22 u 30 ging ik slapen. Zoals gewoonlijk bleef mijn oudste dochter op, daar ze heel veel slaapproblemen had. Ze had moeite met inslapen en nog meer moeite om uit haar bed te komen. Iets later hoorde ik haar de trap opgaan. De deur van haar kamer ging open, en dicht. Het was muisstil in huis.

Dan gebeurde er iets dat ik nog nooit heb meegemaakt. De Heilige Geest nam mijn geest en lichaam over. Ik stapte uit bed, zocht naar en hoofddoek -omwille van wat Paulus heeft geschreven in Gods Woord wanneer je beroep wilt doen op Gods engelen(*) – en ging op mijn knieën. Ik bad: “Here Jezus, ik voel dat er iets mis is. Wat er mis is weet ik niet maar ik voel dat ik bidden moet voor mijn oudste dochter. Ik doe beroep op Uw engelen Here, zend ze om mijn dochter te beschermen. Ik heb Uw hulp heel erg nodig. Ik vertrouw U het werk Uwer zonen hun handen toe Here. Jezus stierf ook voor haar Here, en ze heeft U nodig, in Jezus’ Naam bid ik, bescherm haar Here!”

Na dit gebed te hebben uitgesproken heb ik goed geslapen. En zoals gewoonlijk ging ik iedere dinsdagmorgen naar de markt om groeten en fruit. Rond 9 u vertrok ik en ik riep naar mijn oudste dochter; “Mama is naar de markt, ik ben tegen 11 u terug thuis!” Aangezien ze slaaptekort had, liet ik ze wat langer uitslapen. In de vakantie hoefde ik geen rekening houden met haar schoolgaande leven.

Iets voor 11 u kwam ik thuis. Ik zette mijn boodschappen op tafel en zag mijn dochter in de sofa liggen. Ze had een zware, trage en diepe ademhaling. Ze moest moeite doen om te ademen. Ik snelde naar haar toe en vroeg wat er scheelde. Ze antwoordde niet. Ze leed pijn.  Haar pupillen waren zo verwijderd dat ik snel haar polsslag checkte en tot besluit kwam onze huisarts te bellen; haar pols was amper voelbaar. Dit was ernstig maar ik panikeerde niet. Ik wist dat De Here bij me was. Toen ik de telefoon neerlegde keek mijn dochter mij angstig aan. Ze sprak onduidelijk met een benauwende stem. Toen ze sprak hoorde ik haar ademhaling piepen en ruisen tegelijkertijd. Ik verstond  haar maar amper. “Wat?” vroeg ik, “Wat zeg je?” “Ik heb gisteren 20 risperdals ingenomen.” WOW! Al Snel nam ik de telefoon terug in handen en belde mijn huisarts op dat hij onmiddellijk moest komen, dat mijn dochter 20 risperdals had ingenomen. De dokter was er heel snel bij. Hij keek haar aan en onderzocht haar in een oogwenk. “Ik neem haar mee naar de spoedafdeling.” zei hij. “Kan je nog stappen?” vroeg hij aan mijn dochter. Mijn dochter kwam traag uit de sofa, liep met de huisarts mee en stapte in zijn auto. Ik kwam met toiletgerief en haar identificatiegegevens langs, na het bellen naar mijn ouders om uiteen te doen wat er precies is gebeurd.

Toen ik aankwam, naderde een verpleegster me. Ze vroeg of ze het wel goed gehoord had, of mijn dochter wel 20 risperdals heeft ingenomen. Want dat is wat de huisarts doorgegeven had. “Want”,  voegde ze eraan toe, “toen uw huisarts het ziekenhuis verliet vroegen we uw dochter om rechtop te zitten. We waren van plan haar maag leeg te pompen. Op dat moment deed ze een hartstilstand. We moesten onmiddellijk ingrijpen en gaven haar een sterk middel om haar hart terug op gang te brengen. We zagen dat de medicatie al opgelost werd en dit zit nu in haar bloed. Weet je het zeker mevrouw dat ze 20 risperdals heeft ingenomen? Na 4 uur moest ze al een hartstilstand doen en het ziekenhuis binnenwandelen is onmogelijk.” Ik zei dat ik er zeker van was dat ze 20 risperdals heeft genomen. En, mijn dochter zal er niet om liegen. Ik wist dat er een wonder was gebeurd, maar kan de wetenschap dat wel aanvaarden? De wetenschap erkent God niet. De wetenschap gaat voort op wat ze zien, niet wat de Bijbel ons vertelt.

Toen ik alles op een rijtje zette, begreep ik hoe breed en diep Gods liefde en genade is voor ons leven. Wat er ook gebeurt, door het gebed, door Zijn Heilige Geest, zal Hij altijd voor ons strijden. Hij heeft mijn kind gered. Hij heeft een doel met haar. Op een dag zal ze beseffen dat ze Gods oogappel is. Haar naam betekent: “God is genade”. Iedereen die haar aansprak met haar naam proclameerde onbewust Gods genade voor haar leven. Ja, ik geloof daarin, en ik weet ook dat Gods engelen overuren hebben geklopt om haar te beschermen. “Dank U Jezus, dat U naar ons hebt omgezien! Wij eren U en aanbidden U als onze redder, beschermer, koning, meester en vriend. Dank U dat U bescherming bied.”

 

(*) 1 Koriëntiers 11 : 10  Daarom moet de vrouw een macht op het hoofd hebben, om der engelen wil.

In Gods Woord kunnen we lezen dat er een scheiding is gebeurd in Gods koninkrijk. Nu hebben we te maken met 2 rijken. Gods rijk en satans rijk. Satan kon het niet verdragen dat Adam en Eva heerschappij kregen over gans de aarde. Satan had liever zelf als koning geregeerd op aarde. Vandaar zijn plan om eva en adam te verleiden tot zonde en wij tot vandaag nog steeds de gevlogen waarnemen. Toen satan de mens kon verleiden tot zonde, heeft God hem verworpen met 1/3 van de engelen die ook in satans leugen geloofden. Deze engelen noemen we gevallen engelen of demonen. Wanneer we beroep doen op Gods engelen moeten we dat via Jezus doen; Want we weten niet welke engelen het zijn.

Door wat er gebeurd is in de geschiedenis; reuzen op aarde, engelen die gemeenschap hadden met vrouwen (Genesis 6), is het goed als vrouw een macht op je hoofd te hebben, wanneer je bid voor bescherming van Gods engelen (sjaal over het hoofd tijdens gebed) . Het is niet verplicht dit te doen, de keuze is aan jou. Je doet beroep op Gods engelen via Jezus. Dit is veilig! Met een macht op je hoofd kan satans engelen (=demonen) je als vrouw niet herkennen. Want alle engelen zijn mannen. Dus, vrouwelijke engelen is een fabeltje om de mensen gunstig te stemmen. Als je met verkeerde engelen te maken hebt, kunnen ze je leven extra lastig maken en zorgen nemen toe. Dan roep je iets op in de spirituele wereld wat je beter niet had gedaan. Maar gelukkig dat Jezus’ bloed hen wegdrijft. Ieder die erkent en gelooft dat Jezus Heer is, en gestorven is aan het kruis op Golgotha als losprijs voor onze zonden is behouden. Dat staat geschreven in Gods Woord. Je hoeft er niet voor te werken om je hemel te verdienen. Dat is genade. Genade krijg je onverdiend. Anders is het geen genade meer. Geloof, beken en ontvang.

(Romeinen 6 : 14 ) De zonde mag niet langer over u heersen, want u staat niet onder de wet, maar leeft onder de genade.

(Romeinen 10:9)
“Want indien gij met uw mond belijdt, dat Jezus Heer is, en met uw hart gelooft, dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zult gij behouden worden; want met het hart gelooft men tot gerechtigheid en met de mond belijdt men tot behoudenis.”

 

De Here laat me op bijzondere manieren zien dat Hij van me houdt, ondanks de fouten die ik heb gemaakt en nog zal kunnen maken.

Eén van de vele misstappen die ik maakte was een verkeerde keuze in relatie. Ik dacht hem te kunnen veranderen naar het beeld van Jezus, omdat Jezus’ karakter zachtmoedig en warm is. Het is een verzadigde liefde en dit verrijkt mijn leven.

 

Als kind al, had ik een toffe leider in de zondagsschool. Ik herinner me zijn brede glimlach en enthousiasme om over Jezus te praten. Deze zondagsklasleider, Bart Biesbroek, was altijd zo spontaan in het vertellen over Jezus. Hij nam altijd de gitaar mee in de zondagsklas. Eén van de liederen die hij graag zong en ik heb onthouden was het opwekkingslied  86:

‘Zing en speel tot eer van Hem.

Geef je hart en ook je stem

Geef je over aan de Heiland

Laat niets achter in de strijd

Zing en speel tot eer en glorie

Van de hoogste Majesteit’

Dit lied is me altijd bijgebleven. Telkens, wanneer dit lied in mijn gedachten kwam, voelde ik de blijdschap van Gods troon in me opwekken als een fontein van vreugde.

Via Bart leerde ik Jezus kennen als een kindervriend, en nu is Hij nog steeds mijn vriend. Ik kon hem alles vertellen, alles vragen, en Hij zou me nooit teleurstellen. Nu is dit nog steeds zo. Jezus heeft me nog nooit teleurgesteld. Hij heeft me nooit losgelaten.

Zelf toen ik om sneeuw vroeg, kreeg ik meer dan ik durfde dromen.

 

Dit was op een avond, toen mijn ouders naar een feestje vertrokken ergens in december. Mijn meme woonde vlak naast ons en daardoor was het gemakkelijk om eens een oogje toezicht te houden op mij. Ik was een kind van een jaar of 8? Hoe oud ik precies was speelt nu geen rol. Dit ging om iets wat mijn kindervriend Jezus voor me deed. Tante Christine was die avond bij meme om voor me te zorgen. Toen tante Christine me in bed wou stoppen vroeg ik of het zou sneeuwen morgen. Ze glimlachte naar me en zei: “Maaike, Arno -dat was onze weerman van BRT 1- zegt dat het te warm is voor sneeuw. Het zal niet sneeuwen.” Ik zei dat ik daarvoor ging bidden, dat Jezus wel voor sneeuw zal zorgen want ik wou in sneeuw spelen.  Tante Christine lachte even en zei met een lachende zachte stem; “Als jij dat aan Jezus wil vragen, mag je dat doen, maar het zal niet sneeuwen Maaike.

Mijn tante deed de gordijnen dicht van mijn kamer, gaf me een kruisje op mijn voorhoofd en deed de deur dicht. Ik hoorde haar de trap aflopen en al heel snel was ik uit bed gesprongen en trok de gordijnen open. Ik keek naar een mooie heldere sterrenhemel in het donkerste van de nacht. Toen ging ik op mijn knieën en legde mijn gevouwen handen op de vensterbank. Mijn ellenbogen konden er niet op. Ik kon nauwelijks mijn kin op de vensterbank houden maar ik keek omhoog naar de sterrenhemel en realiseerde dat Jezus daar al op me wachtte. Ik bad: “Jezus, ik zou morgen graag willen spelen. Kunt U voor sneeuw zorgen? Ik zou graag een sneeuwpop willen maken Jezus.”

Ik deed de gordijnen dicht en ging terug in bed liggen. Een weinig later hoorde ik de deur opengaan. Mijn tante kwam kijken of ik wel flink was.

’s Morgens toen ik wakker werd, kon ik precies de sneeuw al ruiken. Al gauw liep ik naar het vensterraam en deed de gordijnen open. WAUW! Wat een groot sneeuwtapijt! De grond was ongeveer 50 meters diep en 20 meter breed achter het huis. Wat een fun!

Snel stormde ik in een overweldigende blije stemming de kamer uit en luidkeels riep ik: “Tante, tante Christine! Het is gesneeuwd! Jezus heeft sneeuw gegeven!” Mijn tante keek me verwonderend aan en was blij voor mij. Ja, ze was er zelf blij van. Al begreep ze het niet, wat voor een vriend mijn Jezus was, Hij was mijn kindervriend, en nu nog steeds!

Mijn tante keek me aan in mijn fonkelende ogen en zei: “Maaike, je moet eerst een boterhammetje eten, dan mag je buiten spelen.” Ik at mijn boterhammetje en hoorde meme praten met mijn tante om mijn voeten goed te beschermen tegen de koude, maar dat was mijn zorg niet. Ik wou mijn sneeuwpop maken en genieten van bovennatuurlijk genot dat ik van mijn vriend Jezus heb gekregen en sneeuwballen gooien!

 

Jezus is nog steeds mijn beste vriend. Ik kan met al mijn tekortkomingen naar hem toe gaan. Hij is er altijd. Hij leeft in mij, en geeft om mij.

Toen ik er spijt van had de verkeerde relatie eruit gekozen te hebben werd ik bedroefd. En eigenlijk  was hij het die me eruit koos. Ik had te doen met hem en daar maakt hij misbruik van. Maar Jezus troostte me op een speciale manier.

Ik ging boodschappen doen in de Aldi en er zat een muntstuk ik de boodschappen kar. Het eerste waar ik aan dacht was: ‘Lol, iemand heeft vergeten het muntje eruit te halen.’ Dezelfde dag ging ik naar de Lidl, en precies hetzelfde, er zat opnieuw een muntje in de kar dat ik wou nemen. Ik dacht; ‘He, nog eens! Wat een toeval.’

En diezelfde dag nog toen ik iets nodig had in stad en mijn auto parkeerde, lagen er nog munten in het bakje me op te wachten waar ik een parkeerticket moest nemen.

Omdat ik al een paar dagen aan het treuren was merkte ik op, dat dat Jezus wel eens kon zijn. Wou Hij me opbeuren? Toen ik het door had, dat dat inderdaad Jezus was , werd dit bevestigd door blijdschap in mijn hart te voelen. Het werd een fontein van blijdschap. Het waren kleine munten van 50 cent. Maar dit was een stimulans om te weten dat zelfs wanneer je een fout maakt in het leven, Jezus dit bedekt met Zijn bloed. Je bent en blijft rechtvaardig in Gods ogen omdat Hij naar jou kijkt door Zijn Zoon Jezus. In Jezus ben je volmaakt, al denkt de wereld en religieuze mensen daar anders over. Ik ben gelovig, niet religieus. Ik leef niet naar wetten van zonde, maar door Zijn Geest. Daardoor zal ik mezelf niet onderscheiden van anderen, zo helpt de genade mij. Gods Geest onderwijst me. Ik leer gehoorzaam te zijn aan Gods Geest. Hij vormt me naar het beeld van Jezus.

Fouten maak je altijd, vooral met mensen. Daarom hebben we een redder nodig. En niet zomaar een redder; iemand die weet wat je moet doorstaan, iemand die op je wacht om voor je te werken, iemand die de brug naar je hart legt in liefde. Jezus, mijn Redder, mijn Vriend. Niets is voor Hem te veel of te min. Hij heeft legerscharen engelen die voor hem werken. We moeten het gewoon maar aan Jezus vragen. Niets is voor Hem onmogelijk te doen, als je er maar in gelooft. Zonder geloof heb je niets. Dat is de reden dat wanneer je bidt als een kind , dat daar zoveel kracht en leven in uitspruit. We bidden met ons hart, niet met ons verstand. Ons verstand kan niet vatten wat God kan doen.

 

Mensen zeggen vaak; je denkt niet realistisch. Wat is realistisch voor God? Voor God is realistisch op water lopen, de zee in tweeën splijten, een muntstuk uit een vis halen, 3 dagen in een vis leven en dan eruit gespuugd worden op land, David die strijd tegen Goliath met kleine stenen, uit de doden opstaan, … satan doet alles om onze gedachten op het kanaal ‘beperkt  denken’ te zetten; Daardoor durven zelfs christenen niet meer dromen dromen want ze zouden eens van de duivel moeten zijn! Och, als je zo denkt, dat heeft hij al bezit genomen van je denken. God spreekt door ons hart, daar waar Jezus troont, en niet in ons verstand. Het verstand komt later aan de beurt om satan uit deze droom te houden. Maar God zal eerst een verlangen in ons hart leggen zodat we daar kunnen naar verlangen en over dromen en door gebed er kracht in leggen.

Onderwerp je dromen aan Gods dromen en ze zijn zeker ok! Als we niet meer  mogen dromen zou dit vermeld staan in Gods Woord, De Bijbel; mensen vertellen soms eigen waarheden die niet gelijk lopen met Gods Woord. Satan wint wanneer hij ons kan weerhouden van dromen te dromen dat God in ons hart legt. Want die dromen hebben een enorme kracht. Geloven in wat we zien is werelds denken, op niveau van wat satan ons wil laten geloven. Maar ik, ik heb ondervonden door eerst te geloven en je bidt daarvoor, zoals ook in de Bijbel staat geschreven, je het al ontvangen hebt.

Soms kan het lang duren voor je het ontvangt. Maar Jezus zegt, waar er minstens twee samen komen in Zijn Naam, daar is Hij in hun midden; maar als die mensen niet in je dromen geloven kan het wel eventjes duren voor je je droomt ontvangt. Het kan een strijd zijn om geboorte te geven aan je dromen in de spirituele wereld. Of een ander reden kan zijn, God heeft iets beter voor jou maar je wilt het nog niet zien. En zolang je het niet zien kan, kan je er ook geen kracht aan geven om ervoor te bidden.

Maar ik heb ook geleerd geen reden te zoeken in het al of dan niet ontvangen van het gebed. Ik weet dat ik het ontvangen heb en daarbij onderwerp ik mijn gedachten, hart en ziel onder Gods gedachten hart en ziel; Hij werkt het uit voor mij. Hij weet precies wat ik nodig heb. Hij zal me geen steen geven als ik om een brood vraag! Maar als ik om een steen vraag zal Hij het niet geven. Brood is in overvloed omdat dit leven geeft. En Jezus is gekomen om leven te geven.

 

Eens je van de liefde van Jezus hebt geproefd, weet je precies wat je nodig hebt in de relatie. Zijn liefde maakt je compleet. Zijn liefde doet je verlangen naar meer. Hij maakt gebroken harten zelfs heel.

Zijn liefde is omschreven in Gods Woord, in het 1^ste Korintiërs brief van Paulus, hoofdstuk 13: Verdraagzaam, lankmoedig, niet afgunstig, praalt niet, is niet opgeblazen, zoekt zichzelf niet, kwetst niemand gevoel, wordt niet verbitterd, rekent het kwade niet toe, is niet blij met ongerechtigheid, is blijde met de waarheid, bedekt de anders fouten, geloof, hoopt en verdraagt alles.

Nooit heb ik van een relatie kunnen proeven dat God voor me heeft bedoeld. Maar daar komt verandering in. Hij geeft me niet zomaar een man. God geeft me een man waarmee ik succes zal mee hebben, een man die echt van me houdt zoals God het heeft bedoeld en Hij doet er nog een schep bovenop. Hij maakt de jaren goed dat satan me heeft gestolen.

 

In een herfstseizoen, kwam mijn jongste dochter met het verlangen een harpconcert bij te wonen in stad Leuven. Dit concert zou doorgaan eind oktober. Ik stemde toe om mee te gaan. Cheyenne reserveerde die kaarten via haar juf van harp in muziekschool, die reclame maakte voor dit buitengewoon prachtig concert; ‘Xavier de Maistre’.

Deze uitvoering was te beluisteren in het conservatorium van Leuven zelf.

De dag erop was er nog iets te doen in Leuven: een ‘meeting’ met gelovigen op 1 november, zoals elk jaar wordt georganiseerd door PVJ (Pinksteren Jongeren Vlaanderen) met een lof-prijsteam.

We waren van plan met de auto te gaan. Alleen, ik heb een hekel om in auto te rijden wanneer ik langs Brussel moet rijden of door Brussel. Keer op keer rij ik stad Brussel in en dit tot mijn frustratie. Want vanaf ik het bord zie met ‘Zaventem’, terwijl ik mijn GPS volg, denk ik aan het vliegveld. En wanneer ik dan aan vliegtuigen denk, dan denk ik bij mezelf -terwijl GPS toont langs daar te rijden- ‘Hehe, ik moet niet in het vliegveld zijn.’ Dan neem ik de eerste baan links naast de aangewezen richting om langs Zaventem te rijden. Voor ik het weet rijd ik dan in tunnels rond te Brussel. Geraak daar maar eens uit wanneer ze aan de wegen werken!

 

Maar ik had voor deze keer er iets op gevonden om naar Leuven te rijden! En ik had Brussel zelfs niet nodig! Ik zocht op voorhand uit waar we moesten zijn via ‘mappy, routeplanner’ en printte mijn gegevens uit, mocht ik zonder GPS vallen. Want het idee zelf om richting Brussel te rijden … dat was balen!

Met deze gedachte, een gevoel van controle en veiligheid te creëren, printte ik ook de adressen uit voor het concert op 31 oktober en de ontmoeting dat jaarlijks georganiseerd werd op 1 november door organisatie PVJ.

Ik boekte een hotelkamer en alles bij alles was ik vol lof van mezelf dit goed georganiseerd te hebben.

 

We vertrokken naar Leuven. Als eerste stopplaats, het hotel zelf.

Aangekomen in Leuvense stad, parkeerde ik ergens de auto. We checkten we in, betaalden onze kamer en namen onze sleutels in ontvangst om te overnachten. We kregen een ondergrondse parkeerplaats toegewezen van hotel zelf.

Na het ondergronds parkeren namen we onze koffers uit, liepen we naar onze kamer en ik haalde mijn ‘mappy-blaadjes’ uit mijn handtas.

Ik stelde mijn dochter voor om eerst iets te gaan eten dan te voet naar het conservatorium te gaan. Volgens de berekeningen van wat ik had afgeprint thuis, was het maar een klein half uurtje stappen. Daarbij zouden we nog een half uur ruim de tijd hebben om naar het toilet te gaan, of rond te neuzen in het conservatorium zelf…. Heerlijk, hoe alles op wieltjes loopt!

 

Wat moest uitlopen op een heerlijke avondwandeling liep uit tot een rampzalig moment voor mijn dochter! Na een half uur stappen en het straatplan te volgen moesten we er eigenlijk al zijn. Het was al pikdonker. We kwamen aan een groot park . Het was een open grasveld met in het midden een weggetje van beton, versierd met lantaarns. Aan de rand van het park stonden bomen, en aan de rechterhoek was een abdij te zien.

Het groot gebouw met grote lange muren en vensters en waar je studenten ziet rondlopen en een piano ziet staan en  was nergens te bespeuren. We zagen enkele pubers het park doorkruisen op hun fiets ja, en een wandelaar met hond. Aan de abdij zagen een licht uit de deuropening schijnen en een man die heen en weer loopt met dozen in zijn handen om in de bestelwagen te plaatsen.

Ik vroeg mijn dochter of ze geen toestroom van mensen zag, want misschien lag het conservatorium achter het park… Ze kreeg het! Ik zag haar frustratie en kon haar gedachten wel proeven wat ze op dit moment van me dacht. Na heen en weer te lopen en twijfelen om terug te keren naar het hotel en dan de auto te nemen, vroeg mijn dochter: “Mama, vraag het aan die man bij die bestelwagen waar we naartoe moeten gaan.”

Ik dacht eerst: ‘Pff, ik moet het nog vragen ook en ik doe dat voor haar! Kan ze het zelf niet vragen?’ Ik werd ongemakkelijk zo mijn dochter teleurgesteld te zien. Haar manier van denken; ‘Mijn ma heeft het alweer eens gedaan!’ kon ik ruiken! Nog een half uur, en het concert begint …jah … dat zag er niet goed uit!  Mijn ‘plan’ was geen goed plan… had ik maar de auto genomen!

Ik richtte mijn gedachten op De Heilige Geest van God en sprak in mijn hart: “ Heilige Geest, ik heb het weer eens gefikst. Ik reken op U dat het goedkomt. U wist op voorhand dat dit zou gebeuren. Ik doe beroep op U om alles op te lossen. U moet ons helpen Here!”

 

Ik liep naar de man toe en vroeg hem of hij me kon helpen waar we naartoe moesten wandelen. In kort vertelde ik hem dat we van plan waren naar een harpconcert te gaan in het conservatorium maar dit tot frustratie van mijn dochter heb ik blijkbaar een verkeerde straatnaam ingetikt om zo de route te volgen. Die man riep zijn vrouw bij hem, die binnen met iets bezig was. Al snel kwamen we tot de conclusie dat het conservatorium aan de andere kant van Leuven gelegen ligt. De vrouw zei dat we een uur moesten stappen om op onze bestemming te geraken. In tussen keek mijn dochter naar haar GSM en zei; “mama, nog 20 minuten! Wij gaan te laat zijn!” Ik bedankte de mensen voor hun uitleg en we stapten hopend dat God het oplost. Want misschien is er vertraging en kunnen we daardoor toch nog het concert bijwonen.

Vanbinnen in mijn hart kwam er een geweldige zoete rust. Zo rustgevend dat ik wist, God is aan het werk! Die rust van mijn Vader die me liet weten; “Maaike, ik los het op, ik ken je door en door en daardoor ben ik voorzien op die dingen. Geweldig wat IK voor jullie kan doen!”

Nog geen half minuut later kwam die man aangelopen en hij stelde voor om ons te brengen tot waar we moesten zijn. Hij had naast zijn bestelwagen ook nog een klein autootje staan aan straat van zijn vrouw. Hij is wijnboer en er was slecht verkoop, de mensen waren al weg. Wauw! Wie had dat gedacht?

We stemden in, op zijn verzoek. Dat is iets wat ik nooit zou doen, met een vreemde meegaan. Maar door die rust vanbinnen wist ik dat het goed zat. We stapten in zijn autootje. Onderweg stopte hij af en toe om aan een deur te bellen, om te vragen welke richting we uit moesten gaan. Want deze man was ook niet van Leuven en had geen GPS bij hem in de auto om te tonen waar hij rijden moest. ‘Glorie voor God!’ Iemand wist waar we moesten rijden. Eén minuut voor tijd, wist hij ons af te zetten aan het conservatorium. Het was net geen 20 uur! Ik vroeg mijn schuld en ik hoefde niets te betalen, gewoon reclame maken voor zijn wijn en dat was alles. Ik bedankte de man voor zijn enthousiasme dat hij ons te hulp schoot en we renden het gebouw van het conservatorium binnen.

 

Eens binnen, zagen we massa volk. De deuren waren nog steeds gesloten. We konden onze ticket afhalen aan de balie waarvoor we gereserveerd hadden. En precies op tijd gingen de deuren open om het concert bij te wonen. We namen plaats en genoten van het concert.

 

Wat een getuigenis voor mijn dochter! De Here weet precies hoe we in elkaar zitten, wat we nodig hebben en hoe Hij ons zal helpen uit onze noden. Mijn God toonde Zijn geweldige lieve hart voor mijn dochter, dit als getuigenis wanneer er iets is, ze altijd naar Hem toe mag rennen. Hij lost het op voor jou en mij; Hij houdt ervan om voor ons te werken. Dat is Zijn Koninkrijk in kracht, door het volbracht werk van Jezus toen Hij riep: “Het is volbracht!” Al deze voorzieningen voor ons leven, wauw! Niet alleen onze zonden en ziekten, lasten en vloeken, heeft Hij op Zich genomen, maar ook al het andere. We mogen genieten van wat Hij ons te bieden heeft.

 

Hij is een super geweldige God die echt in alles voorziet. Ik koos om beroep te doen op God en zo naar Hem toe te gaan, niet om stressend rond te lopen. God werkt graa voor ons. Want wanneer je Hem laat werken en je ogen zijn op Hem gericht, laat God graag Zijn Glorie zien. Hij wil niet dat je een concert mist, omwille van het talent dat Hij in die harpist heeft gelegd. Hij heeft gezorgd dat we dit konden bijwonen. Wanneer we de vingertoppen ‘Xavier de Maistre’ over de snaren van zijn harp zagen dansen in opgaande en neergaande bewegingen en die harpklanken zo diep voelden gaan tot in merg en been, dat je volkomen tot rust kwam, verheerlijkten we God de Vader door ervan te genieten.  Wat een geweldige God! Om terug bij het hotel te geraken hadden we iemand gevonden die ons daar kon afzetten.

Wat een God! Wat een Vriend!

 

Vlak voor een zomervakantie, was ik gemotiveerd om mijn keuken eens aan te pakken. De zonnestralen in de late lente gaven me een energieboost van creativiteit. Ideeën drongen mijn hart binnen en ik kreeg het verlangen om dit samen te doen met mijn God. Hij is trouwens ‘De Meester’ in alles. Hij ontwierp de hemel en aarde, al wat daarin is. De mens is al een prachtig kunstwerk op zichzelf! En wat de mens ontwerpt of maakt, komt allemaal uit Gods creativiteit, wat Hij daar zelf heeft ingelegd. Wanneer alles onderworpen is aan Zijn verlangen voor je leven, om iets te ondernemen, ontwerpen of te maken, zal je bovennatuurlijke plezier in scheppen. Hij leeft in jou!

Ja, zo geniet ik in mijn leven, alles observerend wat ik kan creëren in mijn dromen en daarin stappen. Proeven van wat God in me legt en daarvan genieten. De behoefte om te doen waarvoor Hij me gemaakt heeft, overtreft al mijn dromen en maakt plaats voor een ‘creatieve samenwerking met mijn God’.

Voor een nieuwe keuken was er geen geld en de muren hadden een verflaag nodig. Al in juni bad ik daarvoor, dat Hij me kon voorzien in alles.

Ik bad; “Here, ik wil mijn keuken eens onder handen nemen maar ‘k heb het geld er niet voor. Ik weet dat U mij een creatieve geest hebt gegeven. Dus, Vader, ik daag je uit, alles uit me te halen wat ik hier kan doen. Want alles wat ik kan heb ik van U ontvangen. Ik heb materiaal nodig zoals balken, werkblad voor mijn keuken, verf, zelfs een dampkap en een oven, mag tweede hands zijn, ik ben toch niet van plan hier te blijven wonen maar ik wil het wel gezellig maken voor de tijd dat ik hier woon Vader.”

Ik heb dit gebed echt gebeden. Op het eerste moment dacht ik, durf ik zo wel bidden? Durf ik mijn God wel uitdagen? Hij is God, maar… ook mijn Vader, en mijn Vriend! Ja, ik hield van die Vriend en nu nog steeds! Als ik iets nodig heb, gewoon vragen… en altijd met verwachting dat ik het ook zal krijgen, anders is het zinloos te bidden. Zonder geloof heb je niets. En, ik weet mijn God houdt van mijn humor. Hij vindt me fantastisch zoals Hij me gemaakt heeft. Hij aanvaard me en ken me door en door. Ik hou van uitdagingen!

Na 3 weken kreeg ik telefoon van mijn papa dat hij een oven en dampkap gevonden heeft via mijn nonkel. Ze zouden nog in goede staat zijn voor mijn keuken. Nog 2 weken later had hij heel wat verf gevonden voor mij, wel ongeveer 100 liter, in verschillende kleuren en in potten van 5 of 1 liter. Daarbovenop kreeg ik nog houten balken en ik kon starten.

Wel, ik danste en prijsde de Here dat Hij me voorzag in al die dingen. Ik begon met mijn meest geliefde werk:  de achtergrond van mijn keuken schilderen, op platen dat ik zelf heb aangekocht in reclame. Ik koos voor paarden die raasden door het water aan zee. Die paarden geven ‘iets krachtigs’ weer en ‘bewegingsvrijheid’ aan zee.  Tot rust komen in mijn keuken … om heerlijk te koken! Daar kan ik ten volle van genieten. Mensen die bij me hebben komen eten weten precies waarover ik het heb. Het enige wat ik nog nodig had en aan moest schaffen was een werkblad voor mijn keuken, en dit op maat gesneden. Daarvoor ging ik naar ons winkelketen buiten stads. Ik vond een werkblad en zag nog een afgesneden stuk ernaast liggen. In mijn hart vroeg ik de Here; “Is dat het?” Ik voelde de rust binnenkomen en betaalde aan de kassa. Dat extra stuk kreeg ik gratis erbij. “Dank je wel Here, dank je wel!”

Mijn materiaal voor mijn keuken kostte ongeveer iets van 100 euro. Mijn papa heeft geholpen met het plaatsen van stopcontacten.

Mijn Hemelse vader wist precies wat ik nodig had. Ik vroeg verf en kreeg een overdosis aan verf. Hij heeft het schilderen in mij gelegd en daardoor gaf Hij me nog eens een extra duwtje in die richting waar Hij me hebben wil. Want Zijn plannen voor mijn leven hoeft een ander niet te snappen; Dit is tussen mijn God en mezelf. Ik schep er vreugde in Zijn Geest in mij bewerkt mijn kunnen. Gods Geest motiveert me, leert mij, kent mij, houdt van mij.